Welkom op de website van de Hervormde Gemeente te Hemmen
Informatie
Email


Dinsdag 12 mei 2020.

Aan de gemeente van Hemmen:
Genade zij u en vrede van Hem die is en die was en die komt…!

Terwijl in de samenleving op alle fronten pogingen worden gedaan om stap voor stap weer terug te keren naar een situatie waarin iedereen weer zoveel mogelijk zijn dagelijkse werk kan doen, probeer ik mijn zorgvuldig opgebouwde coronacrisis-schema weer op te pakken: vroeg opstaan, krant lezen, ontbijten, wandeling maken, brief schrijven, achter mijn bureau zitten om mensen te bellen, over dingen na te denken, ze uit te denken of te regelen. Het blijft een uitdaging om zelf structuur te geven aan je dag als die structuur niet van buitenaf wordt opgelegd doordat je op tijd ergens moet zijn, je melden, afspraken moet nakomen, of deadlines moet halen. Vrijheid lijkt makkelijk, maar is moeilijk.
En regels lijken meestal te beperken, maar geven vaak vrijheid. En daarom leg ik mezelf maar weer een aantal regels op, omdat een ander het niet doet….
Het rondje dat ik vanmorgen liep, was anders dan normaal: dit keer liep ik door een woonwijk die ik nog niet goed ken. Ik stak de straat over en er kwam een lesauto langs. Lang niet gezien! De rijinstructeur had een kap voor zijn gezicht en degene die rijles kreeg een mondkapje voor. Ik liep langs een school. Op het plein liep een juffrouw rond en er renden kleuters heen en weer. Het waren er maar een stuk of tien, maar wat een fijne geluiden: spelende kinderen. Lang niet gehoord! Ik liep verder, hoorde geluid in de lucht: zag een traumahelicopter overvliegen. Omdat we onder de rook van Nijmegen wonen, vlakbij de ziekenhuizen, is dat het enige vliegverkeer dat er hier te horen en te zien is: sinds lange tijd. Niet alles is weer zoals het was. Ik vervolgde mijn pad: zag her en der nog beren voor het raam. Bij ons staan ze er ook nog. Kunnen die al weg? Want ja: als ik mijn rondje loop, dan is wel aan veel is te merken dat de draad van het gewone leven weer wordt opgepakt en dat voor jong en oud de situatie weer zoveel als mogelijk begint te lijken op die van vòòr de crisis.
Maar niet voor iedereen. Voor mij nog niet. Voor mijn collega’s nog niet. Voor ons in de kerken nog niet. Voor ons in onze gemeente ook nog niet. En ook niet voor mensen in de horeca, in de sport, in de theaters, rondom festivals, in het middelbaar en het hoger onderwijs. Voorlopig blijft het een uitzonderlijke tijd voor ons allemaal. Wat ik in ieder geval hoop dat is dat de gezondheidszorg in de komende tijd op adem kan komen, want daar doen we het toch allemaal voor: dat al die dokters en verpleegkundigen in ziekenhuizen, verpleeghuizen, in instellingen, in de thuiszorg en in de wijk en waar dan ook, een beetje lucht krijgen na deze benauwde maanden van ‘intensive care’ voor alle patiënten en cliënten die aan hun zorgen zijn toevertrouwd.
Het is vandaag 12 mei: de dag van de verpleging. Ooit kreeg ik ter ere daarvan een mok, omdat ik destijds een bijbaantje had in een verzorgingshuis. Sindsdien drink ik daar ieder jaar op 12 mei koffie uit. Vandaag doe ik er denk ik voor de gelegenheid maar eens champagne in!

Ik groet u:
Geprezen zij God en Vader van onze Heer Jezus Christus, de Vader die zich over ons ontfermt, de God die ons altijd troost en in ons al onze ellende moed geeft, zodat wij door de troost die wijzelf van God ontvangen, anderen in al hun ellende moed kunnen geven.

De Heer is nabij!

Ds. A.E.I. Zaal.