Welkom op de website van de Hervormde Gemeente te Hemmen
Informatie
Email


Donderdag 7 mei 2020.

Aan de gemeente van Hemmen:
Genade zij u en vrede van Hem die is en die was en die komt…!

Het is alweer bijna twee weken geleden dat ik achter mijn schrijftafel kroop om mijn pen ter hand te nemen en mijn woorden naar u toe te laten vliegen.
Mijn goede voornemen om mijn gedroomde correspondentie weer helemaal bij te werken en op peil te brengen, is slechts ten dele gelukt. Er kwam natuurlijk toch weer van alles tussen (heen en weer rennende ratten op de vlonder) en moest er toch weer van alles gedaan worden (rattenvanger van Beuningen bellen).
Het leven speelt zich hier nog steeds voornamelijk af in huis en tuin, maar toch vliegen de dagen voorbij, zonder dat ik aan het eind daarvan het idee heb dat ik nu ‘echt iets gedaan heb’. Ik beschouw het maar als een teken dat het ‘gewone leven’ weer stap voor stap aan het terugkeren is. Toch zal het nog een lange weg zijn voordat we met z’n allen weer verlost zijn van alle uitzonderlijke maatregelen die genomen moeten worden om deze crisis te bezweren en te boven te komen. En dan nog is het de vraag of we dan weer terugkeren naar waar we gebleven waren, of dat we in een geheel nieuwe situatie terechtkomen die nooit meer hetzelfde wordt als die er was daarvoor. Ik ben daar echt heel benieuwd naar! Dat er nu al heel veel mensen fysiek, mentaal en financiëel geraakt zijn, dat is duidelijk. Maar of deze crisis ook fundamentele veranderingen met zich mee zal brengen die ons doen en laten op politiek, economisch, maatschappelijk en cultureel vlak zullen beïnvloeden, dat zullen we moeten afwachten. Ik hoop het eerlijk gezegd wel, maar ik vrees ook van niet. En tussen die hoop en vrees ga ik voorlopig nog maar een tijdje voort.

Naast alle brieven die ik (nog) niet geschreven heb, wil ik één wél geschreven brief er vandaag voor u uitlichten. Hij is niet van mijn eigen hand, maar van die van één van mijn en uw voorgangers: ds. O. Norel. Ik heb hem al eens eerder onder uw aandacht gebracht. Als er geen crisis was geweest, was deze brief immers het uitgangspunt geweest voor de 5 mei vesper die we hadden willen organiseren. Maar die is niet doorgegaan en de brief is blijven liggen. Ik ben er zeker van dat hij op een ander moment in ons gemeenteleven nog wel een keer terugkomt, maar hoe en wanneer, ook dat zullen we moeten afwachten. Zoals we als gemeente nog zoveel zullen moeten afwachten: wanneer mogen we de kerk weer in om diensten te houden? Hoe zal dat vorm moeten krijgen? Hoe zullen we dat vorm kunnen geven? Zullen we elkaar tot die tijd vast kunnen houden en bemoedigen in onze onderlinge verbondenheid? Zullen we, als we elkaar weer wel ontmoeten in de kerk, op dezelfde voet doorgaan als waar we gebleven waren, of zullen we ook daar in een nieuwe situatie terechtkomen die nooit meer wordt zoals die was daarvoor? Sommigen zullen erop hopen, anderen ervoor vrezen. En ondertussen gaan we voorlopig maar een tijdje voort. Ik zal mijn brieven blijven schrijven, vanaf nu op dinsdag, woensdag en donderdag. Zolang als ik het kan en zolang als het nodig is, zal ik het blijven doen, want wie schrijft die blijft!
Kijk maar naar al die illustere voorgangers van mij!
Van twee van hen zijn mijn slotwoorden van vandaag:

Voorts hoop ik dat God u allen persoonlijk nabij zal zijn. ‘De Heere zal uwen uitgang en uwen ingang bewaren van nu aan tot in eeuwigheid’, Psalm 121:8.
God geve, dat het slechts voor korten tijd zal zijn, dat wij elkander hier niet zien. En Hij geve u te ondervinden, dat alle dingen medewerken ten goede dengene, die God liefhebben (Rom. 8:28), zoodat ge straks, naar wij hopen en bidden, kunt terugkeeren geestelijk gesterkt en rijker dan gij gaat.

Ik groet u:
Vrede voor u allen!

Ds. A.E.I. Zaal